A.R.S.V.V. ALCAZAR/ERASMUS D3 – Move4U

Locatie:           Sporthal Holy

Datum:            6 November 2009

Resultaat:       2-2

Met onze vertrouwde setter Anne – die dit keer gelukkig geen oppasverplichtingen had – moest het vanavond gebeuren. Teun & William stoomden ons al weken klaar op weg naar de eerste setwinst. De vorige wedstrijd beloofde heel wat: we verloren.. maar wat een teamspirit!  

Die teamspirit was echter nergens te bekennen op weg naar Vlaardingen… De helft zat in de auto, Anne ging als bagage en de coaches & Wendy waagden zich aan een tramrit. Zes meiden in één auto was sowieso al niet slim, daar kan zelfs een TomTom niet tegenop. Na een bezoekje aan de kleedkamers van voetbalclub de Zwaluwen (waar was toch ook dat hoge sporthaldak?! En hoezo kijkt die jongen voor de ingang ons zo raar aan?!) zijn we dan eindelijk beland in de goede sporthal..! Helaas zonder m’n volleybalbroekje. Gelukkig is één van de tegenstanders zo lief om wat blauw aan mijn tenue toe te voegen. Goed, dat probleem opgelost. Maar waar blijven de coaches met Wendy?! (Ik voorzie een herziening van het smoelenboek over het nieuwe potentiële Alcazar-koppel/trio.) Tien minuten voor de wedstrijd lijken ze nog altijd van de aardbodem verdwenen. Met de tram tot het eindpunt gegaan, natuurlijk. Zo erg waren wij nog niet!   

De eerste set: drama. Vanaf de bank kijk ik lijdzaam toe hoe een team verdwaasde mieren vertrapt wordt door de tegenstander. Dit was natuurlijk niet compleet zonder twee zwaar gefrustreerde coaches. Teun maakt het er tijdens de peptalk vervolgens niet beter op: “Zij kunnen ook voor geen meter spelen”. We zullen maar net doen alsof dat onderdeel was van z’n strategie om te laten zien dat we het wel kunnen…  

And we did!! Er stond een team, er was enthousiasme en er werden dan eindelijk punten gescored! Met een mooi opgebouwd spel wist Annemiek de bal met flinke klappen in de hoeken te krijgen en die klappen werden lijdzaam geïncasseerd door de tegenstander. Hèhè…., hier was voor gewerkt! Al die woensdagen in het zweet, donderdagen met spierpijn en vrijdagen met blauwe knieën, het betaalde zich uit! De paniek slaat toe bij de tegenstanders. Met een knalservice is Annemiek de dames van Move4U tot slot te snel af: 25-22! Een stel hysterische, springende, gillende keukenmeiden klinkt door de zaal… En Froukje? Die is bijna in tranen, na anderhalf jaar niet-zo-succesvol-volleybal geniet ze met volle teugen van het moment!  

Onder het motto “never change a winning team” en het gevoel dat we het dus echt kunnen, doen we het in dezelfde opstelling gewoon nog een keer. Met een ware killerblock van Natalia en goede servicebeurten van Wendy en Anne is het zo met de tegenstanders gedaan: een 16-25 winst is binnen! Helaas voelden we ons genoodzaakt om niet met Nostradamus – die een gelijkspel had voorspeld - te sarren, dus hebben we de laatste set met een 26-24 weggegeven.  

Twee-twee: wij hebben dat samen met de glunderende, trotste coaches zeker verdiend! Al moet gezegd worden dat nog niet iedereen weet hoe daarmee moet worden omgegaan..  Anne, vlak voor het handen schudden: “Wat moeten we nu dan tegen de tegenstanders zeggen?!” En ook moeten Annemieke en ik echt even ingrijpen als Teun & William op een rondje trakteren en we alleen cola en appelsap horen: na een goede wedstrijd misstaat een biertje heus niet ;-)